liquidatie Langendaal

De liquidatie van Langendaal 

 

In het boek de donkere kamer, vond de liquidatie in juli 1944 plaats. Reydon werd op 9 februari 1943 neergeschoten maar overleed in Augustus van dat jaar. De Huygens ING is een instituut van de Koninklijke Nederlandse Academie van Wetenschappen. Zij hebben een website “volledige werken van Hermans” waarbij de hele tekstgeschiedenis van de boeken van Hermans, nagegaan wordt. Volgens de informatie van deze website, leek Hermans wat moeite te hebben met de tijdsbepaling in zijn boek. Hij schreef eerst dat het meisje, meneer Lagendaal terug naar binnen had gestuurd, want anders zou hij kou vatten. Later voegt Hermans toe, dat het koud zou zijn voor de tijd van het jaar. Ik vraag mij dan toch af of Hermans eerst de datum van de aanslag gebruikte (in de winter) om het vervolgens naar de zomer te verplaatsen, het  tijdstip van overlijden.
Het echtpaar Reydon had geen kinderen, de Langedaals hadden een zoon, die een rol in de roman speelt. Hij brengt spanning, omdat Osewoudt met hem opgescheept zit en het jongetje ook kan getuigen over hem.
Bij allebei was de telefoonlijn doorgesneden, zodat ze geen alarm konden slaan. Bij beide moorden werden de vrouwen eerst vermoord. Mevrouw Langedaal haar nek werd op het aanrecht gebroken, mevrouw Reydon werd echter doodgeschoten. Beide lijken werden weggesleept, zodat wanneer de echtgenoot thuis zou komen, die niet meteen gealarmeerd zou zijn bij binnenkomst. De mannen werden opgewacht vanachter de deur en werden in de rug neergeschoten. Langedaal na een worsteling, hij overleed onmiddellijk. Reydon werd in februari neergeschoten en overleed in augustus.
Langedaal woonde in Lunteren, Reydon in Voorschoten, hij werd echter begraven in Lunteren. Dat de donkere kamer van Damokles in Voorschoten begint, lijkt geen bijzonder betekenis te hebben. Hermans trouwde op 4 juli 1950 met Emelie Henriette Meurs. Vervolgens woonden zij bij Emmy’s moeder in tot eind 1952. Wanneer je ergens gewoond hebt, kun je een goede beschrijving van de omgeving geven. Over de trambaan waarvan de sporen over elkaar heen kruipen in een nauwe straat. Mogelijk dat Hermans daarom voor deze locatie gekozen had.
Dat de liquidatieplaats in het boek van Hermans en de begraafplaats voor NSB-ers beide in Lunteren zijn, is wat mij betreft geen toevalligheid. In de jaren 1936-1940 werden er al op de Goudsberg bij Lunteren, Hagespraken gehouden door de NSB. Dit waren openlucht bijeenkomsten.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het de bedoeling in Lunteren een soort van mausoleum te maken voor NSB-ers. Reydon is er met veel openlijk vertoon begraven. E.J. Roskam H. zn en zijn vrouw en Cornelis van Geelkerken en zijn vrouw, liggen hier ook. Dit terwijl van Geelkerken nog bij leven, afstand had gedaan van zijn NSB verleden.

Een krantenartikel over de moord op Reydon geeft een beeld over hoe er in de tijd geschreven werd.
“De daders zijn nog onbekend. Als zij niet uit Londen gezonden zijn, zijn ze toch door Londen ertoe aangezet, door den Oranje-zender, de Nederlandsch sprekende Joden en hun handlanger Gerbrandy. Is dit Nerderlansch? Wij verafschuwen sluipmoord. Het is het Bolsjewitische beest, dat hier losgebroken is. Eerst N.S.B.-ers vermoorden, dan anderen.”


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.