Kerstbrief van Verleun

Osewoudt probeerde op wc papier brieven naar buiten te smokkelen toen hij door de Duitsers gevangengenomen was. Jan Verleun schreef ook op wc papier. Aan een “goede” bewaarder van de gevangenis had hij gevraagd om dit bij zijn ouders af te leveren op het moment dat de bewaarder zijn cel “leeg” vond. Jan Verleun werd geëxecuteerd.  Hermans schreef over de afscheidsbrieven van Verleun: “Ook voor niet gelovigen zijn de afscheidsbrieven van J. Verleun, die verscheidene landverraders neerschoot, aangrijpende lectuur, met soms een ondertoon van humor” [i]  

Familie mocht een pakker versturen volgens de volgende voorschriften: `Op de buitenkant de gegevens van de gevangene en erin een lijstje met de spullen die in het pakket zaten.` Met dit kerstpakket werd Jan Verleun op de hoogte gesteld dat zijn ouders weer uit gijzeling vrijgelaten waren. Verleun schreef een brief terug  Hij wis dat hij geëxecuteerd zou worden. Een bewaarder zou de brief naar zijn ouders brengen op het moment dat hij weggehaald was. Hier zijn brief: 

 “Ik moet mijn geboeide hand erbij gebruiken om het zware pakket van mij af te schuiven. Dan zie ik met grote ronde cijfers mijn cel nummer erop staan. Waar is dat nou voor nodig? Maar daar… daar staat mijn naam.. en dat handschrift! Gos, dat is toch niet mogelijk, dat handschrift is toch van Moeder! Van Moeder!!! Jezus, Maria ik moet u bedanken, of is het bedrog? Doch als een felle bliksemstraat slaat het door mijn hersenen: Moeder is vrij, vrij, vrij!!! Ik begin te schreeuwen als een klein kind en bid tegelijkertijd. Ik kan geen woorden vinden. Jezus dank! Dank Jezuskind! Toen ik een beetje bedaard was, vouwde ik het papier op en bekeek voorzichtig de doos. Daar stond weer mijn naam op, maar dat handschrift van Gré, ja van Gré. Ik deed de deksel open en zag aan de binnenzijde van de deksel een papier geplakt, waarop stond: Inhoud: één blok kunsthoning en dat was geschreven door Theo! Die was dus safe. Enfin dat wist ik al. Maar dan volgde weer het grotere rondere handschrift van moeder. … Intussen had ik de doos geopend, terwijl ik prakkiseerde hoe het nu met Vader zou zijn gaf het kerskindje onmiddellijk antwoord. Op het deksel stond in Vaders handschrift: 1 pak boter. ½ pond suiker. Ik herkende Vaders handschrift onmiddellijk aan de delta, daaronder stond 3 ons kaas, 2/3 tarwebrood onmiskenbaar in het kleine regelmatige handschrift van Lidy….

Vader gaf brood, Moeder gaf kaas, Theo eieren, Lidy boter en Do een zakje wenerpunten, zelf gebakken. Ger ook koek en de drie jongsten ieder een worstje. Gré was natuurlijk ook present met pannenkoeken. Jonge, jonge ook nog suiker van Trees, wat een weelde. Het is maar goed dat het maar één keer kan gebeuren, anders zou ik hier niet meer weg willen.”

 

Verleun schreef een paar brieven, die in zijn geheel in het boek over Verleun te lezen zijn. 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.